Rascha Peper 'Aardig publiek'
Rascha Peper 'Aardig publiek'

Op donderdag 28 oktober kwam de schrijfster Rascha Peper met de trein vanuit Amsterdam naar Venlo. Zowel de heen- als terugreis liep zij vertraging op. De avond zelf was erg interessant en aangenaam. Vanzelfsprekend gingen wij nog met mevrouw Peper in gesprek.

 Wie is Rascha Peper?

Een in Amsterdam wonende schrijfster die op het ogenblik druk werkt aan een nieuwe roman, die in september 2011 moet uitkomen.

Welke drijfveer heeft u om te schrijven?

Ik kan erg gefascineerd zijn door onderwerpen in kunst, wetenschap, verzamelingen, het werk van Frederik Ruysch, Russische geschiedenis, bizarre liefhebberijen of gebeurtenissen, passies, enz. en wil daaromheen een eigen wereld bouwen. De ultieme drijfveer is wel dat het alleen schrijvend (d.w.z. flink lang de tijd hebbend) lukt om datgene te zeggen wat je sprekend nooit voor elkaar krijgt. Als er tenslotte komt te staan wat je (zo ongeveer) bedoeld had, dat is zo mooi.

U schrijft ook kortere verhalen. Is het leuker een korter verhaal te schrijven dan een hele roman?

Na een roman is het heerlijk om weer eens aan een kort verhaal te beginnen. Je zit dan niet zo lang met dat ene (of die paar) personage(s) in je hoofd en je hoeft minder ingewikkelde verhaallijnen uit te zetten. Bovendien kun je meer uitgaan van een pakkende situatie; in een roman moet je veel meer achtergronden beschrijven.

Hoe lang doet u er over om een boek (roman) te schrijven?

Een jaar of twee, drie. Die gaan niet alleen aan schrijven op, de research kost ook veel tijd.

Zijn er terugkerende elementen in uw boeken of zijn ze juist allemaal verschillend?

Er zijn veel terugkerende elementen. Mijn hoofdpersonen zijn meestal wat eenzelvig, niet handig in sociale contacten, dromers of fantasten, opvallend vaak ook verzamelaars voor wie de collectie het belangrijkste in hun leven is. Die hun hele leven opofferen aan schilderijen, schelpen of het vinden van een vis die als uitgestorven beschouwd wordt. Ook komt er nogal eens liefde tussen mensen met grote leeftijdsverschillen in mijn boeken voor.

Is het leven van een schrijver eenzaam?

Ja, maar dat moet ook en dat ligt me wel. Het is heel intiem om jarenlang de enige te zijn die de hoofdpersonen in een boek kent en tot leven probeert te brengen. Maar vaak is het lastig dat je met niemand kunt overleggen (behalve dan over praktische of technische zaken).

Leest u vaak werk van andere schrijvers?

Ja, ik probeer de Nederlandse schrijvers die ik interessant vind bij te houden. Onlangs De Maagd Marino van Yves Petry gelezen, een Vlaming. Prachtig taalgebruik. Ook Peter Terrin, De Bewaker, vond ik goed. Ik houd van Reve, van Voskuil, nog altijd van Elsschot. Ieder nieuw boek van Coetzee (Zuid-Afrikaan) lees ik direct. Nabokov is ook favoriet, en de oude Russen (Toergenjev, Tjechov).

Welke eerste indruk heeft u van bibliotheek Venlo?

Een smaakvol ingericht gebouw (de buitenkant heb ik niet goed gezien). Mooie kleuren (rood, roze, oranje, heel goed gedaan). Prima zaaltje voor lezingen. En (het belangrijkste) een heel geïnteresseerd, aardig publiek.

Bent u zelf lid van een bibliotheek?

Ja, van de Openbare Leeszaal en de Universiteitsbibliotheek in Amsterdam. Maar eerlijk gezegd kom ik er sinds alles op internet te vinden is zelden meer. Soms mis ik dat wel: zo lekker geconcentreerd met een stapel boeken in de bibliotheek zitten. Je concentratie thuis voor je eigen computer is toch anders, je kunt te gemakkelijk weer iets anders gaan doen.