U bent met de 25 jaar verhuisd naar Nederland, waarom heeft u China verlaten en waarom heeft u gekozen voor het kleine landje Nederland?

Ik wilde destijds naar het buitenland omdat ik nieuwsgierig was naar de westerse cultuur. Ik heb Engels gestudeerd en veel over het westen gelezen, maar ik wilde het ook met mijn eigen ogen zien. Ik had toen geen mogelijkheid naar een Engelstalig land te gaan en daarom pakte ik de eerste de beste kans naar Europa te gaan. Dit was een baan op een hogeschool in Maastricht.

Waarom wilde u graag boeken schrijven?

Ik schreef omdat ik destijds eenzaam was. Ik wilde mijn hart luchten over mijn jeugd en de cultuurverschillen tussen oost en west, zoals ik ze ervaren had, op papier zetten.

Zijn er overeenkomsten tussen uw boeken?

Twee telkens terugkerende thema's in mijn boekenzijn
A: mijn leven in China en in Nederland
B: de cultuurverschillen.

Heeft u iets met de provincie Limburg. Bent u bijvoorbeeld vaker in Venlo geweest?

Ik houd van Limburg, inclusief Venlo, uiteraard. Ik heb in Limburg 12 jaar gewoond. Ik heb mijn hart daarin verloren en achtergelaten ook.

U vindt het belangrijk dat er een goede sfeer wordt gecreëerd rondom de lezing: binnenkomst, routing, indeling zaal. Waarom is dat zo belangrijk?

Ik voel me vereerd dat ik een lezing in een bibliotheek mag geven en dat mensen speciaal maar mijn lezing komen. Daarvoor word ik betaald ook. Alleen al uit dankbaarheid en omwille van beroepsethiek hoor ik een goede sfeer zien te creëren samen met de betrokken personen van de bieb. Ik heb geleerd dat niets vanzelfsprekend is en dat ik voor alles dankbaar moet zijn.

Hoe bereidt u zich voor op een lezing?

Allereerst wil ik weten wie mijn publiek is. Dan moet ik weten wat de wensen van de opdrachtgever zijn. Ten derde probeer ik mezelf te overtreffen: ik probeer nooit dezelfde lezing te geven. Ten vierde pas ik, als het enigszins kan, de inhoud van mijn lezing aan de actualiteiten.

U heeft in het verleden het ‘Gouden Ezelsoor’ en de ‘Nonino Prijs’ gewonnen? Hoe belangrijk is het voor een schrijver dat een boek bekroond wordt?

Bekroning is de zaak van anderen, niet van de schrijver. Ik probeer zo mooi en ontroerend mogelijk te schrijven en de rest is niet mijn zaak.

Hoe belangrijk vindt u de mening van recensenten op uw boeken?

De mening van recensenten kan, als het goed is,als een spiegel voor mij werken. Ik ben daar dankbaar voor. Maar de mening is wel als voorwaarde hebben dat de criticus het boek gelezen heeft, iets wat soms niet het geval is. Dan kan ik niets van hun mening leren.

Het leukste gedeelte van de avond vond u het ‘vragenuurtje’. Waarom vindt u dit zo leuk?

Communicatie is het mooiste in het leven. Daardoor ontstaat iets moois en magisch tussen mensen en hun meningen. Net als vrijen. Als je het met jezelf doet, is het misschien aardig, maar het is toch beter om het met een ander te doen. Hetzelfde principe.